Eend

Kunsthistoricus Leo Duppen duidde dit werk uit 1969 aan als een beslissende kentering binnen het oeuvre van Thijs Sterk. De herkenbare figuratie maakt plaats voor een meeslepend onderzoek naar vorm, reflectie en sfeer. De titularis van het schilderij, de eend, is niet langer een gedetailleerd getekend dier, maar verworden tot een organische vlek die zacht deint tussen de weerspiegelingen van rietkraag en horizon. Met een palet van verstild geel, parelgrijs en subtiel blauw vangt Sterk een ijle, Noord-Hollandse sfeer. Het strijklicht vanuit de bovenlucht transformeert het wateroppervlak tot een vibrerend veld waarin voor- en achtergrond naadloos in elkaar overvloeien. De zware contouren en gelaagde verftoetsen verraadt Sterks ervaring met monumentale glaskunst, maar worden hier ingezet om een poëtische rust te scheppen. Dit schilderij vormt de poort naar de latere, bijna volstrekt abstracte werken waarin de emotionele beleving van het landschap centraal staat.