Boten met vuurtoren
"Zie hoe de schuine masten en steile hoeken de dynamiek van een winderige kustlijn oproepen. Welke verhalen liggen er verscholen in deze drooggevallen haven?"
In dit dynamische werk uit 1969 brengt Thijs Sterk een kustlandschap tot leven waarin menselijke aanwezigheid en natuurlijke elementen samensmelten. Op de voorgrond liggen sloepen en vissersboten op het zand of in het ondiepe water, hun slanke masten snijden diagonaal door het beeld. Aan de linkerzijde rijst een slanke vuurtoren op als een baken in een beweeglijke compositie. De hoekige vlakken en zware contouren herinneren aan Sterks monumentale werk in glas en beton, waarin vorm en structuur de boventoon voeren. Het kleurenpalet balanceert tussen warme aardetinten op de voorgrond en de koudere, ijle nuanceringen van blauw, wit en paars in de lucht. De wolkenpartij boven de zeearm is opgebouwd uit brede, snelle verfstreken die het gure zeeklimaat voelbaar maken. Typisch voor Sterk is de volle, gechargeerde compositie waarin de beeldelementen de randen van het doek opzoeken en bijna laten overlopen. Hiermee overstijgt het doek de loutere registratie van een havengezicht en transformeert het in een ritmische studie van licht, vorm en zeelucht.