Duinen

In deze karaktervolle studie verlaat Thijs Sterk de kleur om zich volledig over te geven aan de monumentale vormen van het kustlandschap. Met trefzekere, donkere halen brengt hij de cadans van het geaccidenteerde terrein in beeld. De ritmische lijnen van helmgras op de voorgrond trekken u als beschouwer direct het beeld in, waarna de blik meegaat over de meanderende paadjes en zandruggen richting de robuuste heuvelruggen aan de horizon. De invloed van de Bergense School is hier duidelijk waarneembaar in de zware, expressieve contouren en de melancholische sfeer. Sterk benut het contrast tussen het lichte papier en het diepe zwart van het tekenmateriaal om de gure, windstille geladenheid van het duingebied te vangen. Het reliëf van de hellingen en de struikgewassen aan de linkerzijde voelen tastbaar, alsof de wind de sporen van de natuur ter plekke heeft vastgelegd. Dit werk toont hoe Sterk in staat was om met minimale middelen maximale monumentaliteit te scheppen. Het duin is niet slechts een passief decor, maar een levend organisme dat door de gelaagde arceringen en sterke zwart-witcontrasten een bijna tactiele aanwezigheid krijgt op het vlak.