Duinen
"Ziet u hoe het zand hier bijna vloeibaar lijkt en tegelijkertijd als een massief monument aan de kust verrijst?"
In deze dynamische studie van het duinlandschap brengt Thijs Sterk de glooiingen van het kustgebied terug tot hun zuiverste fysieke aanwezigheid. De compositie wordt gedomineerd door hoekige, bijna kristallijne structuren waarin zand, helmgras en de sporen van de wind samensmelten. Sterk maakt gebruik van een palet van warm oker, diepbruin en verdronken groen, doordesemd met zachte grijzen die herinneren aan het ijle licht van het Noord-Hollandse kustgebied. De invloed van zijn ervaring met glasmonumenten is hier voelbaar aanwezig in de krachtige, donkere contourelementen die de vlakken afbakenen. De randen van het beeld lopen vol met opstuwende vormen, wat het gevoel versterkt dat de natuur zich niet laat vangen binnen de grenzen van een enkel kader. Met een trefzekere en spontane toets transformaart hij een alledaags duinmotief tot een gelaagd spel tussen massa, textuur en invallend strijklicht.