Duinen

In dit werk toont Thijs Sterk zich een raszuivere erfgenaam van de Bergense School. Met krachtige, bijkans architectonische penseelstreken breekt hij de heuvels open in hoekige vlakken en donkere afbakeningen. Het kleurenpalet wordt beheerst door diep indigo, verbrand umber en rauwe oker. Boven het ruwe terrein hangt een zware, zwerkachtige lucht die het wisselvallige karakter van het polder- en kustklimaat ademt. Het licht breekt op verrassende wijze door op de steile hellingen. Twee heldere, vrijwel vierkante vlakken vangen het volle licht en vormen een fel contrast met de schaduwrijke kloven eromheen. Deze hoekige structuur en de zware, bijna grafische omlijning verraadt Sterks affiniteit met monumentale glaskunst. Het zand krijgt hierdoor een rotsachtige, onwrikbare massa. Typerend is de manier waarop de compositie naar de randen toe vult en bijna uit het kader barst. U kijkt niet vanaf een veilige afstand, maar staat midden in de gure stilte van het Noord-Hollandse duingebied.